8 شب - راه بازگشت به منزل

سوز سرما ناجوانمردانه به صورتم می خوره .شالم رو محکم میکنم و ادامه میدم.راه خودم رو میرم...راه خودش رو میاد...مثل اینکه یهو تصمیمی گرفته باشه ،راهشو سمت من کج میکنه. انگار که می خواد از بالای پل هوایی پایین رو نگاه کنه همون جا می ایسته!

ضربان قلبم بالا رفته .عضلاتم  آمادۀ هر حرکتیه! یه حسی بهم میگه یه چیزی تو کله اشه. برای اینکه بهش نخورم راهمو تغییر دادم...از کنارش گذشتم ...یهو به کیفم چنگ انداخت و کشید...محکم تر از اون من کشیدم و همزمان صدام بلند کردم تا تک و توک رهگذر روی پل متوجه من بشن، با داد و قال من ،کیف رو ول کرد و رفت...اما خیلی آروم بیخیال...گویی هیچ اتفاقی رخ نداده! دیگران ( تنها پسر جوونی که جلوتر از من بود) فقط نگاه کرد،همین! وقتی بهش نزدیک میشم می پرسه چی شده؟ میگم :هیچی داشتیم باهم گپ می زدیم!!!!شما هم فقط وایسا نگاه کن! 

با توصیفاتی که شنیده بودم ، همیشه بهم توصیه شده بود اگه کیفتو زدن ،ول کن مبادا که بهت تیزی نشون بدن و ...با وجود این همه فردین و ارزش مردی و مردانگی که جامعۀ امروز ما به خودش دیده باید بگم شانس آوردم که با مقاومت من از صرافت  کیفم افتاد .

یه بار دیگه خدای مهربونم بهم گفت:دختر جون، حواسم بهت هست!

پ.ن1: جا داره از فروشندۀ کیفم تشکر کنم ...جنسش خیلی خوب بود، فقط یکم دسته اش پاره شد!